آتش نشانی ساوه -اخبار حوادث و آموزش - امداد و نجات fire house NFSI - آيين‌ نامه‌ حفاظتي مواد خطرناك‌ و مواد قابل‌ اشتعال و مواد قابل‌ انفجار


جستجو در سایت



جستجو در وب
جستجوی سايت

09102050323

آتش نشانی - امداد و نجات

تاریخ شروع به فعالیت سایت

23 مرداد 92
logo-samandehi

اولین و تنها سایت آموزش آتش نشانی و مباحث مرتبط در ساوه
و به روز ترین سایت به صورت آپدیت های روزانه و هفتگی در استان
برای دسترسی سریعتر به این پایگاه میتوانید از سه آدرس

www.kaveh125.ir
www.saveh125.ir
www.125saveh.ir

*************

تلگرام09102050323

ارسال نظر از طریق سایت

لیست دارو ها و موارد استفاده

گالری تصاویر سایت

گره ها و طناب ها NEW!

عضويت سريع

شناسه :
نام اصلي:
ايميل:
تايپ مجدد:
رمز عبور:
تايپ مجدد:
 

آيين‌ نامه‌ حفاظتي مواد خطرناك‌ و مواد قابل‌ اشتعال و مواد قابل‌ انفجار

قسمت‌ اول‌ - تعاريف‌ و اصطلاحات‌

 الف‌ - در اين‌ آيين‌ نامه‌ مايع‌ قابل‌ اشتعال‌ به‌ مايعاتي‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ نقطه‌ اشتعال‌ آنها از صد درجه‌ سانتيگراد (212 درجه‌ فارنهايت‌) كمتر باشد.

 ب‌ - مايعاتي‌ كه‌ نقطه‌ اشتعال‌ آنها از 100 درجه‌ سانتيگراد بيشتر باشد مايع‌ غيرقابل‌ اشتعال‌ ناميده‌ مي‌شود.

 ج‌ - «مخزن‌ روي‌ زمين‌» به‌ مخازني‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ هيچ‌ قسمت‌ از آن‌ از سطح‌ زمين‌ طبيعي‌ پايين‌تر نباشد.

 د - «مخزن‌ مدفون‌» به‌ مخازني‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ كاملاً در زمين‌ مدفون‌ شده‌ و سقف‌ آن‌ با قشري‌ به‌ ضخامت‌ حداقل‌ 60 سانتيمتر از خاك‌ مستور شده‌ باشد.

هـ - «مخزن‌ نيمه‌ مدفون‌» به‌ مخازني‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ كليه‌ يا قسمتي‌ از آن‌ در داخل‌ زمين‌ قرار گيرد و در صورتي‌ كه‌ كليه‌ مخزن‌ درون‌ خاك‌ باشد قشر خاك‌ روي‌ سقف‌ مخزن‌ كمتر از 60 سانتيمتر باشد.

 و - «فيبر» اصطلاحاً عبارت‌ از الياف‌ مقاومي‌ است‌ كه‌ داراي‌ ريشه‌ معدني‌ - نباتي‌ و يا حيواني‌ باشد.

 ز - «گرد و غبار» به‌ ذرات‌ جامدي‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ مي‌تواند به‌ اطراف‌ پراكنده‌ شود و يا در هوا معلق‌ بماند و منشاء توليد اين‌ ذرات‌ نتيجه‌ عمليات‌ گوناگون‌ از قبيل‌ كوبيدن‌، قطع‌ كردن‌، الك‌ كردن‌، سائيدن‌، انفجار يا از هم‌ پاشيدن‌ مواد آلي‌ و غيرآلي‌ مثل‌ ذغال‌ سنگ‌، فلزات‌ و املاح‌ آن‌ها و همچنين‌ حبوبات‌، غلات‌، چوب‌ و غيره‌ است‌.

 ح‌ - دود به‌ ذرات‌ جامد معلق‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ در اثر تراكم‌ گازها و يا تبخير فلزات‌ در حال‌ ذوب‌ و يا احتراق‌ ناقص‌ سوخت‌ها و مواد آلي‌ ديگر بوجود بيايد و با مواد اوليه‌ آنها متفاوت‌ مي‌باشد.

 ط‌ - گاز به‌ ذراتي‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ مانند هوا شكل‌ و حجم‌ ثابتي‌ نداشته‌ ليكن‌ استعداد گسترش‌ غيرمحدود دارد و ممكن‌ است‌ آن‌ را به‌ وسيله‌ ازدياد فشار و يا كاهش‌ حرارت‌ به‌ صورت‌ مايع‌ و يا جامد درآورد.

 ي‌ - مه‌ به‌ قطرات‌ مايع‌ معلق‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ به‌ وسيله‌ تراكم‌ از حالت‌ گازي‌ به‌ حالت‌ مايع‌ يا پخش‌ مايع‌ به‌ صورت‌ ذرات‌ ريز در فضا بوجود مي‌آيد.

 ك‌ - بخار به‌ حالت‌ گازي‌ موادي‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ در شرائط‌ معمولي‌ (يك‌ آتمسفر فشار و 15 درجه‌ سانتيگراد) مايع‌ و يا جامد هستند. اين‌ بخار در اثر ازدياد فشار و يا كاهش‌ گرما به‌ صورت‌ اوليه‌ در مي‌آيد.

 

 قسمت‌ دوم‌ - مواد خطرناك‌ و زيان‌ بخش‌

 

 فصل‌ اول‌ - مقررات‌ عمومي‌

ماده‌ 1: در كارگاه‌هايي‌ كه‌ مواد خطرناك‌ و زيان‌ بخش‌ به‌ صورت‌ جامد، مايع‌ يا گاز تهيه‌ حمل‌ و نقل‌ و يا مصرف‌ مي‌شود و همچنين‌ در مكانهايي‌ كه‌ مواد قابل‌ اشتعال‌ يا موارد قابل‌ انفجار گردهاي‌ سمي‌ و مضر و مواد تحريك‌ كننده‌ توليد و يا پخش‌ مي‌شود بايد مواد اين‌ آيين‌نامه‌ مورد رعايت‌ قرار گيرد.

ماده‌ 2: عمليات‌ مخاطره‌آميز بايد حتي‌ الامكان‌ در اطاق‌ها و بناهاي‌ مجزا با حداقل‌ نفرات‌ و رعايت‌ احتياطات‌ كامل‌ و مخصوص‌ انجام‌ گيرد مگر اينكه‌ مقام‌ فني‌ صلاحيتدار ترتيب‌ ديگري‌ را مقرر داشته‌ باشد.

ماده‌ 3: عمليات‌ مخاطره‌آميز بايد در دستگاه‌هاي‌ سر بسته‌ انجام‌ گيرد تا از تماس‌ اشخاص‌ با مواد زيان‌ بخش‌ و از انتشار گرد، فيبر، دود، گاز، مه‌ و بخار در هواي‌ كارگاه‌ كه‌ كارگران‌ در آن‌ مشغول‌ كار هستند جلوگيري‌ شود.

ماده‌ 4: در صورتي‌ كه‌ بكار بردن‌ دستگاه‌هاي‌ سر بسته‌ مقدور نباشد گرد و غبار گازها دود و ابخره زيان‌ بخش‌ را بايد در همان‌ لحظه‌ توليد يا در نزديكترين‌ فاصله‌ از مرحله‌ توليد به‌وسيله‌ دستگاه‌ سرپوش‌ مكنده‌ با دودكشهاي‌ مخصوص‌ از محيط‌ كارگاه‌ خارج‌ نمود.

ماده‌ 5: براي‌ كارگراني‌ كه‌ با مواد خطرناك‌ و زيان‌ بخش‌ كار مي‌كنند بايد حفاظي‌ متناسب‌ با نوع‌ كاري‌ كه‌ انجام‌ مي‌دهند تهيه‌ گردد و كارگران‌ موظفند آنها را در موقع‌ كار مورد استفاده‌ قرار دهند.

 تبصره‌ -  جهت‌ محافظت‌ كارگران‌ از مواد خطرناك‌ نبايد فقط‌ به‌ تجهيزات‌ حفاظتي‌ شخصي‌ متكي‌ بوده‌ بلكه‌ علاوه‌ بر تجهيزات‌ مذكور بايد به‌ وسائل‌ و تدابير قطعي‌ براي‌ رفع‌ مخاطرات‌ توسل‌ جست‌ مگر در فعاليتهاي‌ غير مستمر و اتفاقي‌ و پراكنده‌ كه‌ ممكن‌ است‌ وسايل‌ حفاظتي‌ شخصي‌ به‌ تنهايي‌ كافي‌ باشد.

 

فصل‌ 2- علايم‌ مشخصه‌ براي‌ وسايل‌ و ظروف‌

ماده‌ 6: هر نوع‌ ظرف‌ بزرگ‌ و كوچك‌ و وسايل‌ ديگري‌ كه‌ مواد خطرناك‌ در آنها نگهداري‌ مي‌شود بايد:

 الف‌ - داراي‌ رنگ‌ ساده‌ و مشخصي‌ باشد.

 ب‌ - با نصب‌ پلاك‌ محتويات‌ داخل‌ آن‌ شناسانده‌ شود.

 ج‌ - دستورالعمل‌هاي‌ لازم‌ براي‌ بكار بردن‌ محتويات‌ آن‌ به‌ نحو بي‌خطر و بدون‌ زيان‌ همراه‌ داشته‌ باشد.

 

 

 

 فصل‌ 3- آزمايش‌ هوا

ماده‌ 7: هواي‌ كارگاه‌ها بايد بطور متناوب‌ در فواصلي‌ كه‌ لازم‌ باشد مورد آزمايش‌ و كنترل‌ قرار گيرد تا اطمينان‌ حاصل‌ شود كه‌ غلظت‌ گرد و غبارهاي‌ سمي‌ و همچنين‌ ذرات‌ فيبرها و يا دود و ابخره از حد مجاز تجاوز ننمايد و اين‌ حد مجاز از طرف‌ مقامات‌ صلاحيتدار فني‌ تعيين‌ و دائماً با گذشت‌ زمان‌ و پيشرفت‌ بهداشت‌ كار قابل‌ تجديد نظر است‌.

 تبصره‌ -  دستگاه‌هاي‌ تهويه‌ و تبادل‌ هوا از حيث‌ ساختمان‌ و كيفيت‌ نصب‌ و طرز كار بايد متناسب‌ با وضع‌ كار و كارگاه‌ باشد.

 

 فصل‌ 4- جلوگيري‌ از تراكم‌ گرد و غبار

ماده‌ 8: كليه‌ قسمت‌هاي‌ ساختمان‌ و وسايل‌ اطاق‌هايي‌كه‌ در آن‌ گرد و غبار مضر به‌ وجود مي‌آيد بايد به‌ نحوي‌ طرح‌ و نصب‌ شوند كه‌ حتي‌ الامكان‌ فاقد سطوح‌ گرد و غبار گير باشد كليه‌ قسمت‌هاي‌ اين‌ گونه‌ كارگاه‌ها بايد بطور مستمر تميز و گردگيري‌ شود.

ماده9:كف‌ اطاق‌ها بايد حتي‎الامكان‌ صاف‌ و هموار بوده‌ تا نظافت‌ آن‌ به‎سهولت‌ مقدور باشد.

 تبصره‌ -  از گستراندن‌ قطعات‌ بي‌ تناسب‌ لينولئوم‌ و قرار دادن‌ صفحات‌ فلزي‌ و اشياء ديگري‌ كه‌ گرد و غبار بتواند زير آن‌ متراكم‌ شود بايد خودداري‌ كرد.

 

 قسمت‌ سوم‌ - مواد قابل‌ استعمال‌ و مواد قابل‌ انفجار

 

 فصل‌ 1- مقررات‌ عمومي‌

ماده‌ 10: عملياتي‌ كه‌ احتمال‌ خطر انفجار و يا اشتعال‌ دارد بايد در ساختمان‌هاي‌ جداگانه‌ به‌ فواصلي‌ كه‌ از طرف‌ مقام‌ صلاحيتدار تعيين‌ شود يا در اطاق‌هايي‌كه‌ به‌وسيله‌ ديوار ضد حريق‌ از نوع‌ مجاز از يكديگر جدا باشند صورت‌ گيرد.

ماده‌ 11: در و پنجره‌هاي‌ اماكن‌ فوق‌ بايد خودكار باشد كه‌ در موقع‌ خطر خود بخود بسته‌ شوند و در مقابل‌ اشتعال‌ و انفجار مقاومت‌ داشته‌ باشد.

ماده‌ 12: در اطراف‌ ابنيه‌ مذكور و در فاصله‌اي‌ كه‌ از طرف‌ مقام‌ فني‌ صلاحيتدار تعيين‌ مي‌شود به‌ هيچوجه‌ كوره‌ آتش‌ و دستگاه‌ خشك‌ كن‌ و هر گونه‌ منبع‌ توليد جرقه‌ و حرارت‌ نبايد وجود داشته‌ باشد.

ماده‌ 13: ابنيه‌اي‌ كه‌ در آنجا مواد قابل‌ انفجار تهيه‌، نگهداري‌ و يا مصرف‌ مي‌شود بايد داراي‌ دريچه‌ انفجار باشد اين‌ دريچه‌ها از مواد سبك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ (مثلاً شيشه‌ به‌ ضخامت‌ 2 ميليمتر) و با پنجره‌هاي‌ لولايي‌ در بدنه‌ و سقف‌ ساخته‌ شود كه‌ در نتيجه‌ فشار به‌ خارج‌ باز شود. سطح‌ دريچه‌هاي‌ انفجار بايد به‌ ترتيب‌ زير پيش‌بيني‌ شود.

 الف‌ - يك‌ متر مربع‌ براي‌ 24 متر مكعب‌ فضا در ساختمان‌هايي‌ كه‌ از بتن‌ مسلح‌ قوي‌ ساخته‌ شده‌ است‌.

 ب‌ - يك‌ متر مربع‌ براي‌ 20 متر مكعب‌ در ساختمان‌هايي‌ كه‌ از بتن‌ مسلح‌ ضعيف‌ ساخته‌ شده‌ است‌.

 ج‌ - يك‌ متر مربع‌ براي‌ 15 متر مكعب‌ فضا در ساختمان‌هاي‌ سبك‌.

ماده‌ 14: كف‌ اطاق‌هايي‌ كه‌ در آن‌ مواد قابل‌ اشتعال‌ و مواد قابل‌ انفجار تهيه‌ و يا انبار و يا مصرف‌ مي‌شود بايد:

 الف‌ - غير قابل‌ اشتعال‌ و غير قابل‌ نفوذ باشد.

 ب‌ - از مواد و مصالحي‌ ساخته‌ شده‌ باشد كه‌ سقوط‌ يا اصطكاك‌ اشياء روي‌ آن‌ موجب‌ توليد جرقه‌ نشود.

 

 فصل‌ 2- پيشگيريهاي‌ لازم‌ در مورد تراوش‌ و يا سرازيرشدن‌مايعات‌

ماده‌ 15: موسساتي‌ كه‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ توليد و يا مصرف‌ مي‌كنند بايد داراي‌ مخزن‌ مخصوص‌ باشند كه‌ در صورت‌ لبريز شدن‌ و يا پيدايش‌ نقصي‌ در ظروف‌ بتوان‌ مايع‌ ريخته‌ شده‌ را به‌ مخزن‌ مزبور انتقال‌ داد.

ماده‌ 16: مخازن‌ و انبارهايي‌ كه‌ در آن‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ و انفجار وجود دارد بايد به‌وسيله‌ ديوار يا خاك‌ ريزهاي‌ غير قابل‌ نفوذ كه‌ داراي‌ ظرفيت‌ متناسب‌ براي‌ گنجايش‌ تمام‌ مايع‌ باشد محصور گردد و نيز به‌ قسمي‌ ساخته‌ شود كه‌ مايعات‌ مزبور در نتيجه‌ حريق‌ يا علل‌ ديگر نتواند به‌ هيچوجه‌ از محوطه‌ محصور خارج‌ و در اطراف‌ پخش‌ گردد.

 

سایر فصل ها در ادامه مطلب....



فصل‌ 3- راه‌هاي‌ خروجي‌
ماده‌ 17: در نقاطي‌ از كارگاه‌ها كه‌ مواد قابل‌ اشتعال‌ يا مواد قابل‌ انفجار توليد و يا مصرف‌ و يا نقل‌ و انتقال‌ داده‌ مي‌شود بايد راه‌هاي‌ خروجي‌ كافي‌ و يا وسايل‌ لازم‌ در نقاط‌ متناسب‌ پيش‌بيني‌ شود تا در مواقع‌ بروز خطر افرادي‌ كه‌ در آن‌ قسمت‌ بكار اشتغال‌ دارند بتوانند خود را نجات‌ دهند.
 تبصره‌ -  اين‌ وسايل‌ فرار بايد لااقل‌ شامل‌ دو معبر خروجي‌ بوده‌ و درهايي‌ داشته‌ باشد كه‌ به‌ خارج‌ باز گردد و به‌ هيچوجه‌ در معبرها مانعي‌ وجود نداشته‌ باشد.
   فصل‌ 4- تجهيزات‌ الكتريكي‌
ماده‌ 18: كليه‌ تجهيزات‌ الكتريكي‌ اينگونه‌ كارگاه‌ها بايد با آيين‌نامه‌ حفاظتي‌ تاسيسات‌ و وسايل‌ الكتريكي‌ مصوب‌ شورايعالي‌ حفاظت‌ فني‌ مطابقت‌ داشته‌ باشد.  فصل‌ 5- منع‌ استعمال‌ دخانيات‌ و غيره‌
ماده‌ 19: استعمال‌ دخانيات‌ و همراه‌ داشتن‌ كبريت‌ و وسايل‌ روشنايي‌ غير محفوظ‌ و اشياء مولد آتش‌ و جرقه‌ و هر قسم‌ ماده‌ ديگري‌ كه‌ بتواند ايجاد انفجار و حريق‌ نمايد و در اين‌ قبيل‌ كارگاه‌ها و منطقه‌ حريم‌ آن‌ اكيداً ممنوع‌ است‌. نقاط‌ ممنوعه‌ بايد به‌وسيله‌ تابلو و يا علايم‌ ديگري‌ كه‌ به‌ خوبي‌ ديده‌ شود مشخص‌ گردد.
   فصل‌ 6- حرارت‌
ماده‌ 20: دستگاه‌هاي‌ گرم‌ كننده‌ در اين‌ محل‌ها بايد داراي‌ حفاظ‌ مناسبي‌ باشد كه‌ موجب‌ اشتعال‌ بخارها و يا غبارها و ساير مواد قابل‌ اشتعال‌ نشود.
ماده‌ 21: رادياتورهاي‌ گرم‌ كن‌ بايد:
 الف‌ - صاف‌ و بدون‌ پره‌ باشد.
ب- حداقل15سانتيمتر (6اينچ‌) از ديوارهاي‌ چوبي‎و مواد غيرقابل‌ احتراق‌ فاصله‌ داشته‎باشد.
 ج‌ - داراي‌ حفاظي‌ باشد كه‌ مانع‌ نشستن‌ گرد و غبار و پاشيده‌ شدن‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ و قابل‌ انفجار روي‌ سطح‌ بدنه‌ رادياتور باشد.
ماده‌ 22: در نقاطي‌ كه‌ مواد قابل‌ اشتعال‌ بسيار فرار تهيه‌، نگاهداري‌ يا بكار، برده‌ مي‌شود بايد ترتيبات‌ مخصوص‌ پيش‌بيني‌ گردد تا حرارت‌ محيط‌ كار از حد مجازي‌ كه‌ از طرف‌ مقام‌ فني‌ صلاحيتدار تعيين‌ مي‌شود تجاوز ننمايد.
   فصل‌ 7- الكتريسيته‌ ساكن‌
ماده‌ 23: در عموم‌ ابنيه‌ مورد بحث‌ بايستي‌ آژيرهاي‌ خودكار موثري‌ به‌ منظور اعلام‌ خطر آتش‌‌سوزي‌ از نوعي‌ كه‌ مقام‌ صلاحيتدار مناسب‌ بداند نصب‌ گردد.    فصل‌ 10- دستگاه‌هاي‌ آتش‌ نشاني‌
ماده‌ 24: در عموم‌ ابنيه‌ مورد بحث‌ اين‌ آيين‌نامه‌ بايد يك‌ يا چند نوع‌ خاموش‌ كننده‌ دستي‌ و يا چرخدار بنا بر تجويز مقام‌ صلاحيتدار وجود داشته‌ و طرز بكار بردن‌ آن‌ نيز در محل‌ ديد مامورين‌ قرار گرفته‌ باشد.
ماده‌ 25: كليه‌ تجهيزات‌ آتش‌ نشاني‌ بايد:
 الف‌ - هميشه‌ آماده‌ بكار و سالم‌ باشد.
 ب‌ - هر سه‌ ماه‌ يكبار مورد بازديد و رسيدگي‌ قرار گيرد.
ماده‌ 26: براي‌ بكار بردن‌ خاموش‌ كننده‌ها موسسه‌ مربوطه‌ موظف‌ است‌ تعدادي‌ از كاركنان‌ خود را براي‌ اين‌ منظور آموزش‌ دهد.
   فصل‌ 11- تجهيزات‌ دستگاه‌هاي‌ مولد مواد قابل‌ اشتعال‌
ماده‌ 27: كليه‌ دستگاه‌هاي‌ مولد گاز و دود و ابخره و گرد و غبارهاي‌ قابل‌ اشتعال‌ و قابل‌ انفجار تا آنجا كه‌ از لحاظ‌ فني‌ قابل‌ عمل‌ باشد بايد:
 الف‌ - در محفظه‌ مناسبي‌ نصب‌ شود.
ب- مجهز به‎وسائل‌ يادستگاه‌هاي‌ لازم‌ براي‎تهويه‌ و اخراج‌ موادمزبور از محوطه‌ كارگاه‎باشد.
 ج‌ - عاري‌ از عوامل‌ ايجاد جرقه‌ باشد.
 د - داراي‌ ساختمان‌ ضد انفجار يا مجهز به‌ وسائل‌ تخفيف‌ انفجار و همچنين‌ داراي‌ وسايل‌ ديگري‌ باشد كه‌ از شدت‌ انفجار جلوگيري‌ كند.
   فصل‌ 12- نقل‌ و انتقال‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌
ماده‌ 28: در صورتي‌ كه‌ تخليه‌ و انتقال‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ به‌وسيله‌ گاز انجام‌ گيرد بايد اين‌ گاز از لحاظ‌ شيميايي‌ بي‌ اثر و غير قابل‌ اشتعال‌ باشد.
ماده‌ 29: انتقال‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ به‌ داخل‌ مخازن‌ و يا ظروف‌ بايد به‌وسيله‌ لوله‌هايي‌ انجام‌ گيرد كه‌ به‌ كف‌ يا جدار نزديك‌ به‌ كف‌ متصل‌ باشد و اين‌ لوله‌ها با ظروف‌ مزبور داراي‌ اتصال‌ الكتريكي‌ باشد.
ماده‌ 30: دستگاه‌هايي‌ كه‌ براي‌ انتقال‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ از يك‌ مخزن‌ يا ظرف‌ سر بسته‌ به‌ يك‌ مخزن‌ يا ظرف‌ سربسته‌ ديگر بكار مي‌روند بايد داراي‌ لوله‌هاي‌ برگشت‌ بخار باشد.
   فصل‌ 13 - مجاري‌ فاضلاب‌
ماده‌ 31: كارگاه‌هايي‌ كه‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ توليد نقل‌ و انتقال‌ و يا مصرف‌ مي‌كنند بايد داراي‌ مجاري‌ فاضلاب‌ با شرائط‌ زير باشد:
 الف‌ - داشتن‌ ظرفيت‌ كافي‌ براي‌ تخليه‌ آب‌ كليه‌ منابع‌ موجود.
ب- ارتباط‌ با حوضچه‌هاي‌ جداكننده‌ متناسب‌ براي‌ جدا كردن‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ از آب‌.
   فصل‌ 14 - جمع‌ آوري‌ گازها و بخارها
ماده‌ 32: گازها و بخارهايي‌ كه‌ ضمن‌ تهيه‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ به‌ وجود مي‌آيد بايد بطريقي‌ كه‌ متضمن‌ مخاطره‌اي‌ نباشد جمع‌ آوري‌ و مصرف‌ شود.
 تبصره‌ -  در صورتي‌ كه‌ گازهاي‌ مزبور قابل‌ مصرف‌ نباشد بايد به‌وسيله‌ سوزاندن‌ آنها را معدوم‌ نمود.
   فصل‌ 15 - جلوگيري‌ از اختلاط‌ مخاطره‌انگيز گازها
ماده‌ 33: در كارگاه‌هايي‌ كه‌ انواع‌ مختلف‌ گاز توليد مي‌شود در صورتي‌ كه‌ اختلاط‌ آنها موجب‌ فعل‌ و انفعال‌ شيميايي‌ و يا خطر انفجار داشته‌ باشد بايستي‌ دستگاه‌هاي‌ توليد كننده‌ هر نوع‌ از اين‌ گازها با يكديگر مجزا بوده‌ و هر كدام‌ در اطاق‌هايي‌ نصب‌ شوند كه‌ از اطاق‌هاي‌ ديگر كه‌ مخصوص‌ انواع‌ ديگر گازها هستند به‌وسيله‌ يك‌ فضاي‌ باز به‌ وسعت‌ كافي‌ يا به‌وسيله‌ ديوارهايي‌كه‌ در مقابل‌ انفجار استقامت‌ دارند از يكديگر فاصله‌ داشته‌ باشند.
 تبصره‌ -  توليد هيدروژن‌ و اكسيژن‌، هيدروژن‌ و فلوهيدروژن‌ و كلر از طريق‌ الكتروليز بطور استثناء ممكن‌ است‌ در يك‌ اطاق‌ انجام‌ گيرد مشروط‌ بر آنكه‌ از اطاق‌هاي‌ ديگر كه‌ اختصاص‌ به‌ توليد گازهاي‌ ديگر دارند داراي‌ فاصله‌ كافي‌ باشد.
   قسمت‌ چهارم‌ - طريقه‌ انبار كردن‌ مواد خطرناك ‌  فصل‌ 1- مقررات‌ عمومي‌
ماده‌ 34: مواد قابل‌ انفجار تجارتي‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ گازهاي‌ فشرده‌ ذغال‌ سنگ‌ و ساير مواد اشتعال‌ را بايد طوري‌ انبار كرد كه‌ با مقررات‌ آيين‌نامه‌ (پيشگيري‌ و مبارزه‌ با آتش‌سوزي‌ در كارگاه‌ها قابل‌ انطباق‌ باشد).
ماده‌ 35: مواد شيميايي‌ كه‌ در اثر مجاورت‌ با يكديگر احتمال‌ فعل‌ و انفعالاتي‌ داشته‌ و در نتيجه‌ توليد ابخره يا گازهاي‌ خطرناك‌ مي‌نمايند و يا سبب‌ آتش‌ سوزي‌ و انفجار مي‌شوند بايد در انبارهاي‌ مجزا و يا بطور مطمئن‌ دور از يكديگر انبار شوند.
   فصل‌ 2- مخزن‌ انبار مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌
ماده‌ 36: كليه‌ مخازن‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ بايد مجهز به‌ لوله‌ پر كننده‌اي‌ باشد كه‌ با‌ كف‌ مخزن‌ مربوط‌ بوده‌ وضمناً داراي‌ اتصال‌ برقي‌ با آن‌ باشد.
ماده‌ 37: انبار كردن‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ در مخازن‌ روي‌ زميني‌ بايستي‌ موكول‌ به‌ اجازه‌ مقام‌ صلاحيتدار باشد.
ماده‌ 38: مقدار مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ كه‌ در مخازن‌ زير زميني‌ انبار مي‌گردد بايد با رعايت‌ فاصله‌ مخزن‌ از ساختمان‌هاي‌ مجاور يا محلي‌ كه‌ بعداً ايجاد ساختمان‌ خواهد شد معين‌ گردد به‌طوري‌كه‌ در اثر حمل‌ و نقل‌ يا پر كردن‌ و يا خالي‌ كردن‌ آتش‌ سوزي‌ و يا انفجار ساختمان‌هاي‌ مزبور را تهديد ننمايد.
ماده39: انباركردن‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ درمخازن‌ روي‎زميني‌ بايدطبق‌ شرايط‌زير‎انجام‎گيرد.
 الف‌ - مخزن‌ در روي‌ پايه‌ غير قابل‌ اشتعال‌ و به‌ فاصله‌ حداقل‌ 20 متر از ساختمان‌هاي‌ مجاور نصب‌ شده‌ باشد.
 ب‌ - زمين‌ اطراف‌ مخزن‌ گود و يا وصل‌ به‌ حوضچه‌هايي‌ باشد كه‌ در صورت‌ سوراخ‌ شدن‌ و يا پارگي‌ ديوار مخزن‌ گنجايش‌ محتويات‌ آن‌ را طبق‌ شرايط‌ زيردار باشد:
 1- ده‌ درصد بيش‌ از ظرفيت‌ مخزن‌ در صورتي‌ كه‌ مخزن‌ منحصر به‌ فرد باشد.
 2- هشتاد درصد ظرفيت‌ دو يا چند مخزن‌ در صورتي‌ كه‌ ظرفيت‌ اين‌ مخازن‌ كه‌ داراي‌ يك‌ گود يا حوضچه‌ مشترك‌ هستند از 000،250 ليتر تجاوز نكند.
 3- پنجاه‌ درصد ظرفيت‌ دو يا چند مخزن‌ در صورتي‌ كه‌ از 000،250 ليتر تجاوز نمايد.
 ج‌) با تجهيزات‌ آتش‌ نشاني‌ مناسب‌ و كافي‌ مجهز باشد.
 د) مخزن‌ طوري‌ ساخته‌ شده‌ باشد كه‌ امكان‌ پيدايش‌ فشار يا خلا در روي‌ سطح‌ مايع‌ وجود نداشته‌ باشد.
هـ) بر ضد صاعقه‌ محافظت‌ شده‌ باشد.
ماده‌ 40: مخازن‌ مدفون‌ مواد قابل‌ اشتعال‌ بايد داراي‌ شرايط‌ زير باشد.
 الف‌ - در زير خاك‌ يا وضع‌ محكم‌ و ثابتي‌ قرار گيرد به‌طوري‌كه‌ سقف‌ آن‌ با قشري‌ به‌ ضخامت‌ حداقل‌ 60 سانتيمتر خاك‌ مستور شده‌ باشد.
 ب‌ - بدنه‌ خارجي‌ مخزن‌ در مقابل‌ زنگ‌ زدگي‌ محافظت‌ شود.
 ج‌ - لوله‌ پر كننده‌ آن‌ به‌ خارج‌ ساختمان‌ ادامه‌ داشته‌ و دهانه‌ آن‌ بغير از مواقع‌ پر كردن‌ بسته‌ و قفل‌ باشد.
د- بجز ازراه‌ يك‎لوله‌ تهويه‌ كه‎بايستي‌ هميشه‌ بازنگاهداشته‌شود بافضاي‌ خارج‌ مربوط‎نباشد.
هـ- داراي‌ يك‌ لوله‌ اندازه‌گيري‌ ميزان‌ مايع‌ محتوي‌ مخزن‌ باشد كه‌ در غير مواقع‌ اندازه‌گيري‌ سرآن‌ بسته‌ و قفل‌ شده‌ باشد.
 و - اين‌ مخازن‌ براي‌ فشار حداقل‌ 7 كيلوگرم‌ بر سانتيمتر مربع‌ مقاومت‌ داشته‌ باشد.
ماده‌ 41: لوله‌ تهويه‌ بايد حائز شرايط‌ زير باشد.
 الف‌ - ارتفاع‌ آن‌ از سطح‌ زمين‌ لااقل‌ 5/2 متر باشد.
 ب‌ - از دودكشها - منابع‌ حرارت‌ و اماكني‌ كه‌ در آنجا شعله‌ پخش‌ مي‌شود و يا نقاطي‌ كه‌ ممكن‌ است‌ بخار در آن‌ جمع‌ و متراكم‌ گردد به‌ قدر كافي‌ دور باشد.
 ج‌ - قطر آن‌ از 20 ميليمتر تجاوز نكند مشروط‌ بر اينكه‌ لوله‌ برگشت‌ بخار در مخازن‌ وجود داشته‌ باشد و در غير اين‌ صورت‌ قطر آن‌ لااقل‌ 25 ميليمتر باشد.
ماده‌ 42: اگر مخزن‌ براي‌ نگهداري‌ مايعي‌ استعمال‌ شود كه‌ نقطه‌ اشتعال‌ آن‌ از حداكثر حرارت‌ محيط‌ پايين‌تر باشد بايد اقدامات‌ لازم‌ به‌ عمل‌ آيد تا از پيدايش‌ مخلوط‌ قابل‌ انفجار بخار و هوا در داخل‌ مخزن‌ جلوگيري‌ شود و يا در انتهاي‌ لوله‌ تهويه‌ كه‌ در فضاي‌ آزاد قرار دارد دستگاه‌ شعله‌ خفه‌ كن‌ نصب‌ گردد.
  فصل‌ 3- مخازن‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌
ماده‌ 43: مخازن‌ روي‌ زمين‌ كه‌ براي‌ انبار كردن‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ بكار مي‌رود بايد داراي‌ شرائط‌ زير باشد:
 الف‌ - بطريقي‌ نصب‌ مي‌شود كه‌ هر گونه‌ نشتي‌ در هر قسمت‌ مخزن‌ قابل‌ رويت‌ باشد.
 ب‌ - اطراف‌ مخازن‌ بحد كافي‌ داراي‌ خاكريز، گودال‌ و يا حوضچه‌اي‌ باشد كه‌ محتويات‌ بزرگ‌ترين‌ مخزن‌ در صورت‌ تركيدن‌ درون‌ آن‌ جاي‌ بگيرد.
 ج‌ - بدنه‌ مخزن‌ها به‌ نحوي‌ رنگ‌ شود تا در اثر رطوبت‌ و يا دود و بخار زنگ‌ زدگي‌ و خوردگي‌ پيدا نكند.
 د - داراي‌ پلكان‌ و يا نردبان‌ قائم‌ ثابت‌ و همچنين‌ پاگردهاي‌ مناسب‌ باشد به‌طوري‌كه‌ دسترسي‌ به‌ قسمت‌هاي‌ لازم‌ مخزن‌ ممكن‌ گردد.
 تبصره‌ -  پلكان‌ها و پاگردها بايد داراي‌ نرده‌ مناسب‌ و نردبان‌هاي‌ در صورتي‌ كه‌ مرتفع‌ باشد مجهز به‌ حلقه‌هاي‌ حفاظتي‌ باشد و كف‌ پاگردها بهتر است‌ از آهن‌ مشبك‌ ساخته‌ شود.
ماده‌ 44: مخازن‌ روي‌ زميني‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ در صورت‌ ضرورت‌ بايد بطور مناسبي‌ در مقابل‌ سرما محافظت‌ شود.
ماده‌ 45: مخازن‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ بايد در محلي‌ قرار گيرد كه‌ زير آن‌ محل‌ عبور و مرور نباشد.
ماده‌ 46: در مورد مخازن‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ در ساختمان‌هاي‌ زيرزميني‌ رعايت‌ شرائط‌ زير الزام‌ آور است‌.
 الف‌ - زيرزمين‌ بايد از بتون‌ يا مصالح‌ ساختماني‌ ساخته‌ شده‌ باشد و فاصله‌ ديوارها از مخزن‌ به‌ ترتيبي‌ باشد كه‌ يك‌ نفر به‌ آساني‌ بتواند اطراف‌ مخزن‌ عبور نمايد.
 ب‌ - اين‌ قبيل‌ مخازن‌ را بايد 38 تا 45 سانتيمتر بالاتر از كف‌ زيرزمين‌ نصب‌ نمود.
ماده‌ 47: زيرزمين‌هايي‌ كه‌ براي‌ مخازن‌ مدفون‌ حاوي‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ ساخته‌ مي‌شود بايد سرپوشيده‌ و فاقد رطوبت‌ و داراي‌ نردبان‌ ثابت‌ باشد.
ماده‌ 48: كليه‌ شيرهاي‌ كنترل‌ مخازن‌ نيمه‌ مدفون‌ كه‌ براي‌ مخازن‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ بكار مي‌رود بايد داراي‌ شرائط‌ زير باشد:
 الف‌ - به‌ ترتيبي‌ نصب‌ شود كه‌ بتوان‌ آن‌ را از خارج‌ باز و بسته‌ نمود.
 ب‌ - داراي‌ قفلي‌ باشد كه‌ از خارج‌ قابل‌ باز و بسته‌ شدن‌ باشد.
ماده‌ 49: قبل‌ از آنكه‌ كارگران‌ براي‌ تعمير يا نظافت‌ وارد زيرزمين‌ مخازن‌ شوند بايد لوله‌هاي‌ مربوط‌ به‌ مخزن‌ را بسته‌ و با سنجش‌ گاز از بي‌ خطر بودن‌ هواي‌ زيرزمين‌ اطمينان‌ حاصل‌ نمود.
ماده‌ 50: مخازن‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ بايد:
 الف‌ - روي‌ سكويي‌ نصب‌ شده‌ باشد كه‌ در مقابل‌ اثرات‌ شيميايي‌ داخل‌ مخزن‌ مقاومت‌ داشته‌ باشد.
 ب‌ - داراي‌ لوله‌ مخصوص‌ سرريز باشد تا مايعات‌ اضافي‌ را به‌ محل‌ مناسبي‌ منتقل‌ نمايد.
ماده‌ 51: مخازني‌ كه‌ براي‌ انبار كردن‌ مايعات‌ محرق‌ و خورنده‌ بكار مي‌رود بايد داراي‌ لوله‌هاي‌ زير باشد:
 الف‌ - يك‌ لوله‌ سرباز در بالاترين‌ نقطه‌ مخزن‌ با قطر حداقل‌ 5 سانتيمتر.
 ب‌ - يك‌ لوله‌ زير آب‌ در پايين‌ترين‌ نقطه‌ مخزن‌ براي‌ تخليه‌ احتمالي‌ محتويات‌ آن‌ در محل‌ مناسب‌.
 ج‌ - يك‌ لوله‌ براي‌ پر كردن‌ مخزن‌ در بالا.
 د - يك‌ لوله‌ مصرف‌ به‌ ارتفاع‌ 15 سانتي‌ متر از كف‌ مخزن‌.
   فصل‌ 4- انبار كردن‌ بشكه‌ها يا ظروف‌ محتوي‌ مايعات‌ خطرناك‌
ماده‌ 52: بشكه‌ها يا ظروف‌ محتوي‌ مايعات‌ خطرناك‌ قابل‌ اشتعال‌ بايد در انبارهايي‌ نگهداري‌ شود كه‌ داراي‌ مشخصات‌ زير باشد:
 الف‌ - كف‌ و بدنه‌ و سقف‌ انبار از مصالح‌ نسوز ساخته‌ شده‌ باشد.
 ب‌ - كف‌ انبار داراي‌ شيب‌ كافي‌ و به‌وسيله‌ زير آب‌ به‌ حوضچه‌ مخصوص‌ وصل‌ باشد.
 ج‌ - ديوارها تا ارتفاع‌ 5/7 سانتيمتر و همچنين‌ كف‌ از بتن‌ يا مصالح‌ غير قابل‌ نفوذ ساخته‌ شده‌ باشد.
ماده‌ 53: بشكه‌ها يا ظروف‌ مايعات‌ خطرناك‌ بايد در سكوهاي‌ سيماني‌، بتوني‌، آجري‌ و يا جايگاه‌هاي‌ فلزي‌ نگاهداري‌ شود.
ماده‌ 54: بشكه‌هاي‌ محتوي‌ اسيد بايد در محل‌ خنكي‌ انبار شود. سرپيچ‌ اين‌ بشكه‌ها را بايد با احتياط‌ كامل‌ براي‌ تخفيف‌ فشار داخل‌ بشكه‌ باز كرد و دوباره‌ بست‌ و اين‌ عمل‌ را هفته‌اي‌ يكي‌ دوبار در صورت‌ لزوم‌ تكرار نمود.
ماده‌ 55: بشكه‌ها يا ظروف‌ خالي‌ را كه‌ به‌ منظور پر كردن‌ مجدد از مايعات‌ خطرناك‌ انبار مي‌كنند بايد:
 الف‌ - چنانچه‌ مخصوص‌ پر كردن‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ است‌ داراي‌ سرپيچ‌ و يا روپوش‌ محكمي‌ باشد كه‌ مانع‌ از خروج‌ بخار مايعات‌ مذكور شود.
 ب‌ - چنانچه‌ براي‌ پر كردن‌ اسيد و يا ساير مايعات‌ غير قابل‌ اشتعال‌ بكار رود قبلاً تميز و خشك‌ شده‌ باشد.
 ج‌ - بشكه‌هاي‌ خالي‌ را از هر نوع‌ كه‌ باشد از بشكه‌ پر جدا انبار كنند.
ماده‌ 56: چنانچه‌ بشكه‌ها و يا ظروف‌ مايعات‌ خطرناك‌ غير قابل‌ اشتعال‌ براي‌ بكار بردن‌ مجدد قابل‌ مصرف‌ نباشد بايد آنها را در هم‌ كوبيده‌ و يا پاره‌ و غير قابل‌ استفاده‌ نمود و در مورد بشكه‌ها و ظروف‌ مايعات‌ قابل‌ اشتعال‌ بايد قبل‌ از پاره‌ كردن‌ آنها را با بخار آب‌ كاملاً شسته‌ و خشك‌ نمود.
ماده‌ 57: بشكه‌ها و ظروفي‌ كه‌ براي‌ مايعات‌ خطرناك‌ بكار مي‌رود بايد قبل‌ از پر كردن‌ از نظر نشت‌ و ساير نقائص‌ بطور دقيق‌ مورد معاينه‌ قرار گيرد و اگر بايد با مايع‌ ديگري‌ پر شود قبلاً با محصول‌ خنثي‌ كننده‌ و بخار آب‌ و يا آب‌ جوش‌ كاملاً شسته‌ شده‌ و خشك‌ گردد و بعداً مورد استفاده‌ قرار گيرد.
 تبصره‌ -  براي‌ بازديد داخل‌ بشكه‌ها اگر احتياج‌ به‌ استفاده‌ از چراغ‌ برق‌ گردان‌ باشد بايد اين‌ قبيل‌ چراغها با مقررات‌ آيين‌نامه‌ حفاظتي‌ تاسيسات‌ و وسايل‌ الكتريكي‌ در كارگاه‌ها قابل‌ انطباق‌ باشد.
   فصل‌ 5- قرابه‌هاي‌ اسيد
ماده‌ 58: قرابه‌هاي‌ حاوي‌ اسيد را بايد در سبد يا جعبه‌ بطور منفرد گذاشت‌ و اطراف‌ آن‌ را با الياف‌ قابل‌ احتراق‌ پوشاند.
ماده‌ 59: قرابه‌هاي‌ حاوي‌ اسيد را بايد در اطاق‌ مجزا كه‌ داراي‌ كف‌ بتوني‌ پوشيده‌ با ماده‌ ضد اسيد و داراي‌ زير آب‌ متصل‌ به‌ حوضچه‌ باشد نگهداري‌ نمود.
ماده‌ 60: قرابه‌هاي‌ حاوي‌ اسيد را نبايد روي‌ هم‌ چيد اما مي‌توان‌ آنها را در قفسه‌ بندي‌ روي‌ هم‌ قرار داد.
ماده‌ 61: براي‌ حمل‌ و نقل‌ قرابه‌هاي‌ اسيد به‌ داخل‌ و يا خارج‌ انبار بايد از چرخ‌ دستي‌ يا وسايل‌ ناقله‌ايكه‌ لااقل‌ داراي‌ دو چرخ‌ است‌ استفاده‌ نمود.
ماده‌ 62: قبل‌ از انبار كردن‌ قرابه‌هاي‌ خالي‌ اسيد بايد آنها را از طريق‌ واژگون‌ قرار دادن‌ روي‌ لوله‌ آب‌ كه‌ جريان‌ آب‌ را از پايين‌ به‌ بالا مي‌باشد، شستشو داده‌ آنها را خشك‌ نمود.
ماده‌ 63: قرابه‌هاي‌ پر را بايد دور از قرابه‌هاي‌ خالي‌ و جدا از يكديگر انبار كرد.
ماده‌ 64: قرابه‌ اسيد سبد و يا جعبه‌ آن‌ بايد قبل‌ از پر كردن‌ از نظر سالم‌ بودن‌ مورد بازديد قرار گيرد.
   فصل‌ 6- سيلو كردن‌ مواد شيميايي‌ خشك‌
ماده‌ 65: مواد شيميايي‌ خشك‌ به‌ مقدار زياد بايد در سيلوهايي‌ ذخيره‌ شود كه‌ از قسمت‌ تحتاني‌ آن‌ قابل‌ برداشتن‌ باشد، دهانه‌ سيلو كه‌ قيفي‌ شكل‌ است‌ بايد از آهن‌ مشبك‌ به‌ نحوي‌ پوشيده‌ شود كه‌ دخول‌ مواد از روي‌ شبكه‌هاي‌ آن‌ امكان‌ داشته‌ باشد ولي‌ از سقوط‌ احتمالي‌ كاركنان‌ به‌ داخل‌ سيلو جلوگيري‌ بعمل‌ آيد.
ماده‌ 66: در صورتي‌ كه‌ ورود كارگري‌ به‌ داخل‌ سيلوهاي‌ مواد شيميايي‌ خشك‌ ضرورت‌ داشته‌ باشد بايد كارگر مزبور داراي‌ وسايل‌ حفاظ‌ انفرادي‌ از قبيل‌ عينك‌ - ماسك‌ ضد گرد و يا ماسك‌ تنفسي‌ كلاه‌ مخصوص‌ براي‌ پوشش‌ سر و گردن‌ و سربند، دستكش‌ و همچنين‌ مجهز با كمر‌بند و بند نجات‌ باشد و بند نجات‌ را به‌ نقطه‌ ثابت‌ و محكمي‌ ببندد و ضمناً كارگر ديگري‌ در بيرون‌ سيلو در تمام‌ مدت‌ كار ناظر و مواظب‌ باشد تا در صورت‌ لزوم‌ به‌ او كمك‌ نمايد.
ماده‌ 67: قبل‌ از ورود كارگران‌ به‌ داخل‌ سيلوهاي‌ مواد شيميايي‌ خشك‌ بايد ورود مواد را به‌داخل‌ سيلو كاملامتوقف‌ و براي‌ جلوگيري‌ از وروداتفاقي‌ آن‌نيز پيش‌بيني‌هاي‎لازم‎بعمل‎آيد.
ماده‌ 68: براي‌ امكان‌ دسترسي‌ به‌ كليه‌ قسمت‌هاي‌ داخلي‌ و خارجي‌ سيلوهاي‌ مواد شيميايي‌ اين‌ قبيل‌ مخازن‌ بايد مجهز به‌ نردبان‌ ثابت‌ و پلكان‌ و پاگرد و معبرهاي‌ لازمه‌ كه‌ داراي‌ نرده‌ است‌ باشد.
ماده‌ 69: سيلوهايي‌ كه‌ براي‌ انبار كردن‌ مواد قابل‌ احتراق‌ خشك‌ بكار مي‌رود بايد از ماده‌ نسوز ساخته‌ شده‌ و مجهز به‌ سرپوش‌ و وسايل‌ لازم‌ براي‌ تهويه‌ باشد.
ماده‌ 70: در جايي‌كه‌ مواد خشك‌ به‌مقدار زياد به‌ صورت‌ توده‌ انباشته‌ و با دست‌ برداشته‌ مي‌شود هنگام‌ برداشتن‌ مواد از خالي‌ كردن‌ زير توده‌ انباشته‌ شده‌ بايد خودداري‌ گردد.
ماده‌ 71: در مواردي‌ كه‌ از مواد خشك‌ انبار شده‌ امكان‌ تشكيل‌ يا انتشار مخلوط‌ قابل‌ انفجار يا سمي‌ داده‌ شود بايد احتياط‌هاي‌ مخصوص‌ براي‌ پيشگيري‌ از پيش‌ آمدهاي‌ غير مترقبه‌ بعمل‌ آيد.    قسمت‌ پنجم‌ - مواد قابل‌ انفجار تجارتي‌
   فصل‌ 1- كليات‌
ماده‌ 72: هر گونه‌ مواد قابل‌ انفجار تجارتي‌ فقط‌ بايد تحت‌ شرائطي‌ توليد و نگهداري‌ شود كه‌ از طرف‌ مقام‌ فني‌ صلاحيتدار تصويب‌ شده‌ باشد.
ماده‌ 73: امكنه‌اي‌ كه‌ از طرف‌ مقام‌ فني‌ صلاحيتدار براي‌ تهيه‌ و انبار كردن‌ مواد قابل‌ انفجار تجاري‌ مجاز دانسته‌ شده‌ و در موارد اين‌ فصل‌ امكنه‌ خطرناك‌ ناميده‌ مي‌شود تا زماني‌ كه‌ براي‌ اين‌ منظور بكار مي‌رود به‌ هيچوجه‌ نبايد براي‌ مقاصد ديگر مورد استفاده‌ قرار گيرد.
ماده‌ 74: در امكنه‌ كه‌ مواد منفجره‌ بسيار خطرناك‌ تهيه‌ و نگهداري‌ مي‌شود بايد مراقبت‌هاي‌ خاص‌ علاوه‌ بر شرائط‌ مندرج‌ در اين‌ آيين‌نامه‌ به‌منظور جلوگيري‌ از بروز حوادث‌ و مخاطره‌ بعمل‌ آيد.
ماده‌ 75: كارخانجات‌ و انبارهاي‌ مواد منفجره‌ بايد در فاصله‌اي‌ از ساير ساختمان‌ها و راه‌ آهن‌ و جاده‌هاي‌ عمومي‌ و كوره‌ها و ديگهاي‌ بخار و غيره‌ قرار گيرند كه‌ از طرف‌ مقام‌ صلاحيتدار با توجه‌ به‌ نوع‌ و كيفيت‌ مواد منفجره‌ تعيين‌ مي‌شود.
تبصره‌ - ابنيه‌ مختلف‌ يك‌ كارخانه‌ مواد منفجره‌ نيز بايد به‌ فاصله‌اي‌ از يكديگر قرار گيرند كه‌ مقام‌ فني‎صلاحيتدار با توجه‌ به‎نوع‌ و كيفيت‌ موادمنفجره‌ كه‎تهيه‌ يا انبار مي‌شود تعيين‎نمايد.
   فصل‌ 2- محصور ساختن‌ محل‌ توليد و نگهداري‌ مواد منفجره‌
ماده‌ 76: محل‌ مواد منفجره‌ بايد به‌ يكي‌ از طرق‌ زير محصور شود:
 الف‌ - به‌وسيله‌ يك‌ حصار يا پشته‌ خاكي‌.
 ب‌ - به‌وسيله‌ يك‌ ديوار انباشته‌ شده‌ از خاك‌.
 ج‌ - به‌وسيله‌ يك‌ ديوار ساخته‌ شده‌.
ماده‌ 77: حصارها و ديوارها بايد حداقل‌:
 الف‌ - به‌ اندازه‌ يك‌ متر از ساختمان‌ها در سطح‌ زمين‌ فاصله‌ داشته‌ باشد.
 ب‌ - يك‌ متر از ساختمان‌ها بلندتر باشد.
 ج‌ - در قسمت‌ فوقاني‌ يك‌ مت

آیین‌ نامه‌ حفاظتی مواد خطرناک‌ و مواد قابل‌ اشتعال

ارسال شده در مورخه : ، -78 فروردين ماه، -621 توسط مهرداد شاهرخ  پرینت
کاربرانی که به این خبر امتیاز داده اند.(قرمز رأی منفی و آبی رأی مثبت):

mehrdad

مرتبط باموضوع :

 نکات ایمنی هنگام وقوع آتش سوزی  [ چهارشنبه، 25 آذر ماه، 1394 ] 7115 مشاهده
 توصيه هاي ايمني سيزده بدر 13  [ شنبه، 12 فروردين ماه، 1396 ] 1410 مشاهده
 دو تصادف و دو کشته در ساوه  [ ، -78 فروردين ماه، -621 ] 989 مشاهده
 آتش سوزی پژو در خیابان طالقانی ساوه  [ ، -78 فروردين ماه، -621 ] 1490 مشاهده
 
نام شما: [ کاربر جدید ]

نام شما: (ضروری): 
ایمیل شما: (ضروری): 
نظر:


:) ;) |) :- :( :0 :# *) ^) +)) :} |(( @: (:) :? :**
کد امنیتی
کد امنیتی

  [ بازگشت ]

امتیاز دهی به مطلب

انتخاب ها


 فایل پی دی اف فایل پی دی اف

 گرفتن پرينت از اين مطلب گرفتن پرينت از اين مطلب

 ارسال به دوستان ارسال به دوستان

 گزارش این پست به مدیر سایت گزارش این پست به مدیر سایت

اشتراک گذاري مطلب